کارکرد مودّت به عنوان اجر رسالت پیامبر اکرم (۹۲)- قسمت ۲۰

محمد بن فضیل گوید: به امام رضا(۷) عرض کردم بهترین چیزى که بوسیله آن بنده‏ها به خداى عزوجل تقرب جویند که برایشان واجب است چیست؟ فرمودند: بهترین چیزى که بنده‏ها بوسیله آن به خدای عزوجل تقرب می جویند، اطاعت از خدا و اطاعت از رسول او(۹) و دوست داشتن خدا و دوست داشتن پیامبر او(۹) و اولی الامر است، امام باقر(۷) می فرمودند: دوستى ما ایمان است و بغض ما کفر است.
علامه مجلسی (ره) می فرماید: «حبنا إیمان» در اخبار زیادی آمده است. حب اهل بیت(:) اعتقاد به امامت ایشان است. اگر کسی ادعا کند محب اهل بیت(:) هست ولی اعتقاد به امامت ایشان نداشته باشد، این محبت گفته شده نیست. محبت اهل بیت پیامبراسلام(۹) انسان را به سوی ایمان دعوت می کند؛ زیرا محب ایشان کسی است که در گفتار و عمل از ایشان اطاعت نماید. این مهم مستلزم ایمان است و لذا بغض ایشان کفر است.[۳۹۸]
۴-۵ دوست داشتن اهل بیت (:)، عامل دوست داشتن خدا:
“عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ [وَ عَلِیِّ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ] عَنْ سُلَیْمَانَ بْنِ دَاوُدَ الْمِنْقَرِیِّ عَنْ حَفْصِ بْنِ غِیَاثٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ(۷) قَال‏:… مَنْ عَرَفَ حَقَّنَا وَ أَحَبَّنَا فَقَدْ أَحَبَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى‏… “[۳۹۹]
هر که حق ما را بشناسد و ما را دوست بدارد حقاً که خداى تبارک و تعالى را دوست داشته‏ است. «و احبنا فقد احب اللّه تعالى» اشاره دارد به آیه: «قُلْ إِنْ کُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِی یُحْبِبْکُمُ اللَّهُ‏» [۴۰۰] : (بگو: اگر خدا را دوست مى‏دارید، از من پیروى کنید! تا خدا (نیز) شما را دوست بدارد)
همانا محبت به اهل بیت(:) باعث اقرار به جمیع آنچه خداوند نسبت به بندگانش اراده و بر رسولش(۹) نازل فرموده می شود و این اصل محبت است.[۴۰۱]
محب هر چه معرفتش نسبت به محبوبش بیشتر شود، به واسطه شناخت بیشتر، محبتش زیادتر می شود و هر چه محبتش زیادتر شود، به محبوبش بیشتر تقرب پیدا می کند؛ تا جایی که به واسطه محبت شدید، تابع محض می شود و تا آنجایی پیش می رود که هرچه برای محبوب محبوب است، محبوب وی و هرچه برای محبوب، مبغوض است، برای محب مبغوض می گردد.
لذا هرچه معرفت و شناخت محب نسبت به اهل بیت عصمت و طهارت(:) بیشتر شود به واسطه درک بیشتر خصایص و ویژگیهای منحصر بفرد ایشان، باعث ازدیاد محبت و علاقه وی به ایشان می شود و هرچه این علاقه زیاد شود، به تبع آن، محب به مقام تسلیم نائل می شود و محبوب ایشان محبوب وی می گردد.
از آن جایی که اهل بیت(:) در اعلى مراتب حبّ الهى هستند و همواره تمام دوست داشتنها و دشمنی های ایشان فقط و فقط برای خدا بوده، لذا انس با محبوب اول او را تعالى مى دهد و نردبان عروج وى مى گردد و شخص محب بواسطه دوست داشتن ایشان به درجه عالی دوست داشتن حقیقی خدا دست پیدا می کند.
امیر المومنین علی(۷) در ذیل آیه «قُلْ‏ إِنْ‏ کُنْتُمْ‏ تُحِبُّونَ‏ اللَّهَ‏ فَاتَّبِعُونِی‏ یُحْبِبْکُمُ‏ اللَّهُ وَ یَغْفِرْ لَکُمْ‏ ذُنُوبَکُمْ»[۴۰۲] می فرمایند: ‏ فَاتِّبَاعُهُ (۹) مَحَبَّه اللَّهِ[۴۰۳] (پیروى از رسول خدا(۹) دوستى با خدا است)
همچنین ایشان به نقل از رسول خدا(۹) می فرمایند: یا علی، تو و امامان بعد از تو سروران امت من هستید، هر کس ما را دوست بدارد، خدا را دوست داشته است.[۴۰۴]
در زیارت جامعه به نقل از امام هادی (۷)آمده است:
«مَنْ وَالاکُمْ فَقَدْ وَالَى اللَّهَ وَ مَنْ عَادَاکُمْ فَقَدْ عَادَى اللَّهَ وَ مَنْ أَحَبَّکُمْ فَقَدْ أَحَبَ‏ اللَّهَ‏ وَ مَنْ أَبْغَضَکُمْ فَقَدْ أَبْغَضَ اللَّه»[۴۰۵]
‏هر که شما را دوست بدارد، به تحقیق خدا را دوست داشته و هر که شما را دشمن دارد خدا را دشمن داشته و هرکس به شما محبّت داشته باشد به خدا محبّت داشته است.
در تایید آنچه گذشت میتوان از این روایت بهره برد: «حَدَّثَنَا الْحُسَیْنُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ إِدْرِیسَ رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا أَبِی قَالَ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِیمُ بْنُ هَاشِمٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو الْجَارُودِ زِیَادُ بْنُ الْمُنْذِرِ عَنْ سَعِیدِ بْنِ جُبَیْرٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ(۹) وَلَایَهُ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ(۷) وَلَایَهُ اللَّهِ وَ حُبُّهُ عِبَادَهُ اللَّهِ وَ اتِّبَاعُهُ فَرِیضَهُ اللَّهِ وَ أَوْلِیَاؤُهُ أَوْلِیَاءُ اللَّهِ وَ أَعْدَاؤُهُ أَعْدَاءُ اللَّهِ وَ حَرْبُهُ حَرْبُ‏ اللَّهِ وَ سِلْمُهُ سِلْمُ‏ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ.»[۴۰۶]
پیامبر اسلام(۹) می فرمایند:ولایت علی(۷) ولایت خداست و دوست داشتن ایشان عبادت خداست و تبعیت از ایشان واجب خداست و دوست داران ایشان دوستان خدا و دشمنان ایشان دشمن خدا هستند. جنگ با ایشان جنگ با خداست و هرکس در صلح وسا زش با ایشان باشد در صلح و سازش با خداست.
۴- ۶ حب آل محمد(:) قلب انسان را تطهیر می کند:
“الْحُسَیْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِیِّ بْنِ مِرْدَاسٍ قَالَ حَدَّثَنَا صَفْوَانُ بْنُ یَحْیَى وَ الْحَسَنُ بْنُ مَحْبُوبٍ عَنْ أَبِی أَیُّوبَ عَنْ أَبِی خَالِدٍ الْکَابُلِیِّ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا جَعْفَرٍ(۷) عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ- «فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ

دانلود متن کامل این پایان نامه در سایت abisho.ir

وَ النُّورِ الَّذِی أَنْزَلْنا»[۴۰۷] فَقَالَ یَا أَبَا خَالِدٍ النُّورُ وَ اللَّهِ الْأَئِمَّهُ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ(۹) إِلَى یَوْمِ الْقِیَامَهِ… لَا یُحِبُّنَا عَبْدٌ وَ یَتَوَلَّانَا حَتَّى یُطَهِّرَ اللَّهُ قَلْبَهُ وَ لَا یُطَهِّرُ اللَّهُ قَلْبَ عَبْدٍ حَتَّى یُسَلِّمَ لَنَا وَ یَکُونَ سِلْماً لَنَا فَإِذَا کَانَ سِلْماً لَنَا سَلَّمَهُ اللَّهُ مِنْ شَدِیدِ الْحِسَابِ وَ آمَنَهُ مِنْ فَزَعِ یَوْمِ الْقِیَامَهِ الْأَکْبَرِ”[۴۰۸] :
ابى خالد کابلى گوید: از امام باقر(۷) از تفسیر قول خداى عز و جل : «بگروید به خدا و رسولش و نورى که ما فرو فرستادیم» پرسیدم، فرمود: اى ابا خالد، مقصود از نور به خدا نور ائمه از خاندان محمد(:) تا روز قیامت است… به خدا بنده‏اى ما را دوست ندارد و پیروى نکند تا خدا دلش را پاک کند و خدا دل بنده‏اى را پاک نکند تا تسلیم ما شود و با ما در سازش و صفا باشد و چون نسبت به ما در صلح و صفا باشد، خدا او را در سختى حساب سالم دارد و از فزع بزرگ روز قیامت آسوده‏اش کند.
زهیر در میان قوم خود مردى بزرگوار بود. او شخصى عثمانى بود؛ که در سال شصت هجرى با خانواده خود حج بجا آورد و در برگشت با امام حسین(۷) برخورد نمود و به شرافت علوى مشرف گشت. مردى روایت مى کند که در حین برگشت از مکه با زهیر بودیم و مقارن کاروان امام حسین(۷) حرکت مى کردیم؛ اما به شدت از برخورد با او پرهیز داشتیم. لذا هنگامى که امام حسین(۷) راه مى افتاد، کاروان زهیر توقف مى نمود و وقتى او اقامت مى کرد، زهیر راه مى افتاد. تا اینکه در منزلى به ناچار هر دو توقف کرده، در نزدیکى خیمه او خیمه زدیم. ناگهان در هنگامى که مشغول خوردن غذا بودیم فرستاده اى از جانب امام حسین(۷) آمده، سلام کرد وارد خیمه شد و گفت: ابو عبد الله الحسین بن على(۸) مرا فرستاده تا تو را به نزد او ببرم. در این هنگام همگى لقمه ها را انداخته چنان بهت زده شدیم که قدرت حرکت از ما سلب شد وچیزى نگفتیم. در این لحظه همسر زهیر گفت: زهیر! فرزند پیامبرخدا(۹) دنبال تو فرستاده و تو جواب نمى دهى؟! سبحان الله! برو و سخن او را بشنو و اگر نخواستى برگرد! همسر زهیر مى گوید: زهیر به خدمت امام حسین(۷) رفت. لحظاتى نگذشت که با چهره شاداب و خندان برگشت و بلا فاصله دستور داد، تا خیمه و اثاث او را به نزدیکى خیمه امام حسین(۷)، نصب کنند.[۴۰۹]
وی در شب عاشورا خطاب به امام حسین(۷) عرض کرد: به خدا قسم دوست داشتم هزار مرتبه کشته شوم سپس زنده شوم و در عوض، خدای متعال کشته شدن را از تو و جوانان اهل بیت تو برطرف کند.[۴۱۰]
حُر بن یزید ریاحی از خاندان معروف عراق و از رؤسای قبایل کوفیان بود. به ‌درخواست ابن زیاد، برای مبارزه با امام حسین(۷) فراخوانده شد. او به سرکردگی هزار سوار، در منزل «شَراف‏»، راه را بر امام بست. لذا امام فرمان برگشت را صادر فرمود ؛ ولی حر مانع از برگشتن ایشان گردد. در این جا امام حسین(۷) خطاب به حر فرمودند:. مادرت به عزایت بنشیند ! چه می خواهی؟
حر در پاسخ گفت : به خدا سوگند، اگر در میان عرب غیر از شما کس دیگری، این جمله را به من می گفت، از جواب او صرف نظر نمی کردم؛ ولی به خدا قسم درباره شما چاره ای ندارم، جز اینکه مادرتان را به نیکوترین وجه یاد کنم! سپس کاروان‏ امام را همراهی کرد تا به کربلا رسیدند و امام حسین(۷) در آنجا فرود آمدند.
ولی همین حر در روز عاشورا در حالی که دستان خود را روی سرش نهاده بود، خدمت امام حسین(۷)رسید و گفت: آمده ام تا از آنچه انجام داده ام توبه کنم و جان خود را در پیشگاهتان تقدیم کنم و کشته شوم. [۴۱۱]
به نظر می رسد آنچه باعث شد زهیر و حری که تا یک قدمی خسران و زیان ابدی بودند، به چنین سعادت بزرگی دست پیدا کنند؛ محبتی بود که نسبت به اهل بیت(:) در نهان خانه دلشان موجود بود و در دیدار با امام حسین(۷) در وجودشان زبانه کشید و ایشان را تسلیم امر مولا و سرورشان نمود، باعث تطهیر روح و جانشان گردید و ایشان را به مقامی رساند که تمام خوبان عالم تا قیامت به مقامشان غبطه می خورند. «یَا لَیْتَنِی کُنْتُ مَعَکُمْ فَأَفُوزَ فَوْزا عَظِیما»
۴-۷ مودت اهل بیت(:) انسان را به همه انبیاء الهی پیوند می زند:
“عَلِیُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِیِّ بْنِ الْعَبَّاسِ عَنْ عَلِیِّ بْنِ حَمَّادٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ شِمْرٍ عَنْ جَابِرٍ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ(۷) فِی قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ- وَ مَنْ یَقْتَرِفْ‏ حَسَنَهً نَزِدْ لَهُ فِیها حُسْناً [۴۱۲] قَالَ مَنْ تَوَلَّى الْأَوْصِیَاءَ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اتَّبَعَ آثَارَهُمْ فَذَاکَ یَزِیدُهُ وَلَایَهَ مَنْ مَضَى مِنَ النَّبِیِّینَ وَ الْمُؤْمِنِینَ الْأَوَّلِینَ حَتَّى تَصِلَ وَلَایَتُهُمْ إِلَى آدَمَ(۷) وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَ‏ مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَهِ فَلَهُ خَیْرٌ مِنْها [۴۱۳] یُدْخِلُهُ الْجَنَّهَ وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ- قُلْ ما سَأَلْتُکُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَکُمْ‏[۴۱۴] یَقُولُ أَجْرُ الْمَوَدَّهِ الَّذِی لَمْ أَسْأَلْکُمْ غَیْرَهُ فَهُوَ لَکُمْ تَهْتَدُونَ بِهِ وَ تَنْجُونَ مِنْ عَذَابِ یَوْمِ الْقِیَامَه”[۴۱۵]:
جابر از امام باقر(۷) روایت کرده که در تفسیر این سخن پروردگار:… وَ مَنْ یَقْتَرِفْ حَسَنَهً نَزِدْ لَهُ فِیها حُسْناً… فرمود: یعنى هر که اوصیاء خاندان محمّد(۹) را دوست بدارد و از آثارشان پیروى کند، پس ای
ن دوستى براى او دوستى پیامبران و مؤمنان گذشته را بیفزاید تا به دوستى حضرت آدم(۷) برسد، و همین است مفهوم این سخن الهى‏ که: مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَهِ فَلَهُ خَیْرٌ مِنْها… ، که خدا او را به بهشت مى‏برد، و همین است مفهوم این سخن پروردگار که: قُلْ ما سَأَلْتُکُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَکُمْ‏… ، یعنى مزد، همان دوستى، که جز آن را از شما نخواستم از آن خودتان باشد؛ که به وسیله آن رهبرى شوید و از عذاب روز رستاخیز نجات یابید.
علامه مجلسی (ره) ذیل این حدیث آورده اند: خداوند می فرماید: «وَ مَنْ یَقْتَرِفْ » این درادامه آیه مودت است؛ که خداوند می فرماید : «قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّهَ فِی الْقُرْبى‏ وَ مَنْ یَقْتَرِفْ» و روایات رسیده از شیعه و اهل سنت بیان می کند که در شأن اهل بیت(:) نازل شده است. ابو حمزه ثمالی می گوید : بدست آوردن حسنه، مودت آل رسول اکرم(۹) است و امام حسن(۷) فرمودند: من از خاندانی هستم که خداوند مودت ایشان را بر کل مسلمین واجب کرد و کسب حسنه و نیکى، دوستى ما خاندان رسول(۹) است.
اگر مودت اهل بیت(:) پذیرفته شد دیگر حسنات هم پذیرفته می شود و امیرالمومنین(۷) به عبدالله جدلی فرمودند: آیا می دانی آن چه حسنه ای هست که اگر کسی روز قیامت با خود بیاورد در امان است؟ وچه سیئه ای است که اگر فرد با خود بیاورد با خواری به صورت در جنهم وارد می شود؟ گفت: نه؛ فرمودند حسنه مودت ما اهل بیت(:) است و سیئه دشمنی ما اهل بیت(:) است؛ و از امام باقر(۷) آمده است حسنه ولایت علی(۷) و سیئه بغض و دشمنی با ایشان است. و در مورد:« قُلْ ما سَأَلْتُکُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَکُمْ‏» یعنی اجری که از شما درخواست می کنم به نفع شماست و باعث هدایت شما و نجات از جهنم است.[۴۱۶]
۴-۸ مودت اقربای پیامبر اسلام (۹)، حلاوت بخش بندگی خدا:
” حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْفَضْلِ بْنِ زَیْدَوَیْهِ الْجَلَّابُ الْهَمَدَانِیُّ بِهَمَدَانَ قَالَ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِیمُ بْنُ عُمْرُوسٍ الْهَمْدَانِیُ‏ قَالَ حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ إِسْمَاعِیلَ عَنْ سَعِیدِ بْنِ الْحَکَمِ عَنْ أَبِیهِ عَنِ الْأَوْزَاعِیِّ عَنْ یَحْیَى بْنِ أَبِی کَثِیرٍ عَنْ أَبِی سَلَمَهَ عَنْ أَبِی سَعِیدٍ الْخُدْرِیِّ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ(۹)‏ مَنْ‏ رَزَقَهُ‏ اللَّهُ‏ حُبَّ الْأَئِمَّهِ مِنْ أَهْلِ بَیْتِی فَقَدْ أَصَابَ خَیْرَ الدُّنْیَا وَ الْآخِرَهِ فَلَا یَشُکَّنَّ أَحَدٌ أَنَّهُ فِی الْجَنَّهِ فَإِنَّ فِی حُبِّ أَهْلِ بَیْتِی عشرون [عِشْرِینَ‏] خَصْلَهً عَشْرٌ مِنْهَا فِی الدُّنْیَا وَ عَشْرٌ مِنْهَا فِی الْآخِرَهِ أَمَّا الَّتِی فِی الدُّنْیَا فَالزُّهْدُ وَ الْحِرْصُ عَلَى الْعَمَلِ وَ الْوَرَعُ فِی الدِّینِ وَ الرَّغْبَهُ فِی الْعِبَادَهِ وَ التَّوْبَهُ قَبْلَ الْمَوْتِ وَ النَّشَاطُ فِی قِیَامِ اللَّیْلِ وَ الْیَأْسُ مِمَّا فِی أَیْدِی النَّاسِ وَ الْحِفْظُ لِأَمْرِ اللَّهِ وَ نَهْیِهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ التَّاسِعَهُ بُغْضُ الدُّنْیَا وَ الْعَاشِرَهُ السَّخَاءُ… ‏”[۴۱۷] :
… پیامبر خدا(۹) فرمودند: هر کس که خداوند محبت امامان از خاندان مرا به او روزى‏ کرده باشد، به خیر دنیا و آخرت رسیده است و کسى شک نکند که او در بهشت خواهد بود، چون محبّت‏ اهل‏ بیت من(:) بیست خصلت دارد، ده تا از آن در دنیا و ده تا در آخرت است، اما آنچه در دنیاست عبارت است از زهد، حرص در عمل، پرهیزگارى در دین، رغبت در عبادت، توبه پیش از مرگ، شادابى در شب زنده دارى، نومیدى از آنچه دست مردم است، مراعات امر و نهى الهى، و نهمى دشمنى با دنیا، و دهمى سخاوت…
از خواص دیگر محبت این است؛ که محب در راه محبوب خستگى نمى پذیرد. چرا که در این دیار، کسالت و ملال و بى حالى و ضعف معنائى ندارد. محبت، نیروئى است که خستگى را از تن و جان مى زداید، مانند آن غذائى که در بدن انسان با سوخت و سازهاى مخصوصى به انرژى تبدیل مى شود و تمامى ارگانهاى کارخانه بدن را به حرکت و فعالیت وا مى دارد. در فعالیتهاى روحانى و معنوى و نیز مادى و جسمانى، محبت بزرگترین نیروگاه تولید انرژى است.
چون قلب مقدس ائمه اطهار(:) محل استقرار محبت ذات پاک الهى گشته، در نتیجه آکنده از محبت و رحمت الهى شده است، از این روى، در تمامى لحظات عمر با برکتشان با نشاطى سرشار در حال عبادت و بندگى خدا بوده اند و هرگز خستگى و ملال به خویش راه نمى دادند؛ لذا محبین ایشان به واسطه محبتشان و به اندازه معرفتشان، به بیکران دریاى قلب ایشان پیوند می خورند و در نتیجه، امواج خروشان قلبِ سرشار از محبت اهل بیت(:)، در قلب آنان نیز طوفان به پا مى کند و نیروى فعالیت و حرکت ایجاد مى کند. به طورى که در وجود محبین واقعی ایشان نیز خستگى و کسالت راهى ندارد و به جهت اتصال به دریاى زلال ولایت ایشان، در برخورد با آلودگیها و ناپاکیها، طهارت و پاکى خود را حفظ مى کنند؛ همان طور که باریکه هاى کوچک آب، در صورت اتصال به پهنه دریا، زلالى آن را به خود مى گیرند، اما عظیم ترین نهرها در صورت قطع ارتباط با سرچشمه خود، به گندابى عفن وآلوده مبدل مى شوند.
مسلما دلهای مملو از محبت اهل بیت(:) در اثر شب زنده دارى و قیام، روزه دارى و صیام، مناجات و راز و نیاز با خداوند عالم نشاطى هر چه بیشتر مى یابند و این در حالیست که واژه خستگى در مسیر بندگی خدا برای ایشان معنائى نخواهد داشت و اینجاست که از محبت خارها گل می شود!
g>۴-۹ مودت اهل بیت(:) عامل تولی و تبری[۴۱۸]:
انسانی که نسبت به مساله ای عشق می ورزد، با هم سنخان خود در محبوب دوستی می کند.[۴۱۹] و از سویی باید با عوامل آسیب رسان به عشق و علاقه خود، دشمنی کند. از همین روست که عشق و محبت انسان، برای او مرز و خط قرمز می آفریند.
کسی که اولیاى الهی(:) را دوست می دارد، دوستار آنان را نیز دوست می دارد و به محبان محبوب خویش نیز محبت می کند:

مدیر سایت

Next Post

کارکرد مودّت به عنوان اجر رسالت پیامبر اکرم (۹۲)- قسمت ۲۵

س اکتبر 13 , 2020
طوسى محمد بن حسن؛ التبیان فى تفسیر القرآن ؛ ناشر: داراحیاء التراث العربى؛ بیروت؛ بى تا.طیب سید عبد الحسین؛ اطیب البیان فی تفسیر القرآن؛ ناشر: انتشارات اسلام؛ تهران؛ ۱۳۷۸ ش.طیب ‏سید عبد الحسین، کلم الطیب در تقریر عقاید اسلام‏، ناشر: کتابخانه اسلام‏، ۱۳۶۲ ش‏.عاملى نباطى، على بن محمد بن على بن محمد بن یونس‏، الصراط […]