پایان نامه درباره گروه کنترل، معنی داری، اندازه گیری

نوامبر 30, 2018 0 By admin4
پایان نامه  

سمپاتيك، پاراسمپاتيك، اندوكرين را تحريك كرده كه منجر به افزايش ضربان قلب، فشار خون و تحريك پذيري قلب شده در نتيجه موجب آريتمي مي گردد. وسعت و افزايش دوره اضطراب مي تواند منجر به افزايش شكسته شدن پروتئین، كاهش بهبود زخم و واكنش تدبير ايمني، افزايش خطر عفونت و عدم تعادل آب و الكتروليت شود (83). اضطراب در زنان، بيماران با چندين جراحي هم زمان، جراحی براي سرطان، نخستين تجربه در جوانان، بيماراني كه تجربه قبلي بدي از جراحي دارند، بالا است. سوني و توماس مي نويسند: داشتن فرزندي در خانه، قطع شيردهي، ترس از بيدار نشدن، كاهش درآمد و انتظار در بخش براي رفتن به اتاق عمل موجب افزايش اضطراب مي گردد. نتايج تحقيقات متعدد حاكي از آن است كه عوارض ناشي از اضطراب قبل ازعمل شامل : افزايش درد بعد از عمل، تقاضاي بيشتر براي دريافت مسكن، به تاخير افتادن بهبودي و ترخيص، هزينه گزاف و طولاني شدن زمان بستري است (84). جنيس يك عملکرد U شكلي را بين اضطراب قبل از عمل و بهبودي بعد از عمل پيدا كرده است بيماراني كه ترس متوسط قبل از عمل داشته اند سازش بهتري را در بعد از عمل در مقايسه با بيماراني كه ترس بیشتری داشته اند نشان داده اند. در نهايت كاهش اضطراب و رساندن آن به سطح متوسط يك هدف بشري است و بايد براي هر بيمار انجام شود (84). براي رسيدن به اين هدف و به حداقل رساندن عوارض ناشي ازاضطراب قبل ازعمل، شناخت دقيق عوامل موثر بر آن لازم و ضروري است. باتوجه به بررسی هاي انجام شده، مطالعه اي كه به طور مستقل، عوامل موثر بر اضطراب قبل از عمل را بررسی كرده باشد يافت نشد.
کیسه صفرا بخشی از سیستم صفراوی بدن است که در زیر کبد قرار دارد و وظیفه آن ذخیره سازی صفرا است. شایعترین بیماری کیسه صفرا سنگ کیسه صفرا است که معمولا با کوله سیستیت همراه است بیماری کوله سیستیت یکی از بیماری های شایع کیسه صفرا به ویژه در جنس مونث می باشد. از نظر سبب شناسی 80 درصد علت این بیماری انسداد مجرای سیستیک می باشد. میزان عفونی بودن صفرا در مطالعات مختلف از 75-50 درصد متغیر ذکر شده است. در کوله سیستیت بدون سنگ هم ممکن است عامل میکروبی وجود داشته باشد. این بیماری می تواند در حالیکه بیمار در حال بهبودی از تروما یا جراحی است به علت سپتی سمی منتشر یا توقف و یا گیر کردن سنگ اتفاق بیفتد. از سایر علل این بیماری می توان اثرات عروقی بیماری های کلاژن، مراحل نهایی بیماری عروق، پر فشاری خون و ترومبوز شریان سیستمیک را نام برد (85). کمتر از یک درصد کیسه های صفرای ملتهب دارای تومور بدخیم هستند که ممکن است در ایجاد انسداد نقش داشته باشد. شیوع عفونت زخم در کوله سیستکتومی حدود 3/3 تا 3/28 است که ممکن است با منشا پوستی یا داخل کیسه صفرا باشد که شایعترین ارگانیسم آن اشریشیاکولی است. هیجنز و همکاران گزارش کردند که بروز عفونت های پس از عمل بین گروهی که آنتی بیوتیک دریافت کرده بودند با گروهی که آنتی بیوتیک دریافت نکرده بودند تفاوتی نداشته است (86).
کوله سيستکتومي لاپاراسکوپيک روش برتر در درمان بيماري هاي علامت دار کيسة صفرا به شمار مي رود. اين روش جراحي امروزه دچار تحولات زيادي شده است. جراحی لاپاراسکوپیک نسبت به جراحی باز در اعمال جراحی مختلفی ترجیح داده می شود. که به دلیل عوارض کمتر و ماهیت کم تهاجمی تر آن است. یکی از کاربرد های عمده لاپاروسکوپی در انجام کوله سیستکتومی می باشد که در حال حاضر به دلیل عوارض کمتر به عنوان روش درمان انتخابی در کوله سیستیت انتخاب شده است. لاپاراسکوپی کوله سیستکتومی درمان انتخابی برای سنگ های کیسه صفرا شناخته شده است. فوائد کوله سیستکتومی باز در طی یک مطالعه آینده نگر نشان داده است که کوله سیستکتومی زودرس در مقابل لاپاراسکوپی تاخیری دربیماران با کوله سیستیت حاد، دارای عوارض و با مدت اقامت بیمارستان کمتر می باشد. در گذشته، لاپاراسکوپی کوله سیستکتومی برای کوله سیستیت حاد، به علت مسائل آناتومیک ناشی از التهاب حاد، ادم و چسبندگی با عوارض بالا گزارش شده بود. همچنین لاپاراسکوپی کوله سیستکتومی مشکلات تکنیکی برای جراحان و خطراتی برای بیماران داشته است که این عوامل سبب منع انجام لاپاراسکوپی در این بیماران می شد. اگرچه با افزایش مهارت و ایجاد تکنیک های بهتر برای جراحان، مشکلات عمل لاپاراسکوپی کاهش یافته است لاپاراسکوپی کوله سیستکتومی برای کوله سیستیت حاد یک روش موفق، بی زیان و کم هزینه معرفی شده است. از طرف دیگر مطالعات متعدد گزارش کرده اند که انجام لاپاراسکوپی برای کوله سیستیت حاد با عوارض قابل قبولی همراه است، ولی هنوز درصد تبدیل به روش باز بالا است (86, 87).
مروری بر متون تجربي
در یک مطالعه کارآزمایی بالینی که ابن شهیدی و محسنی ( 2008) بر روی زنان 36-18 ساله که تحت عمل جراحی سزارین بودند انجام دادند، بیماران به دو گروه مداخله (38 نفر ) و گروه کنترل (39 نفر) تقسیم شدند. این مطالعه تحت عنوان تاثیر موسیقی بر روی درد بیماران تحت عمل جراحی سزارین انجام گرفت. در این مطالعه گروه مداخله 15 دقیقه پس از بازگشت از اتاق ریکاوری، به مدت 30 دقیقه با استفاده از هدفن به موسیقی دلخواه خود گوش دادند. گروه کنترل نیز بدون استفاده از موسیقی فقط هدفن را بر گوش خود گذاشتند. سپس درد، فشار خون و ریت قلبی بیماران توسط پرستاری که از اهداف مطالعه آگاه نبود دو بار با فاصله 5 دقیقه اندازه گیری و میانگین داده ها مورد آنالیز قرار گرفت (26). نتایج مطالعه نشانگر این بود که نمره درد از لحاظ آماری در گروه مداخله کمتر بود (05/0 p)، ولی از لحاظ آماری تفاوت معنی داری در مورد ریت قلبی و فشار خون مشاهده نشد.
در یک مطالعه مشابه Liu ، Chang و Chen ( 2010 ) که بر روی اضطراب و درد زنان اول زا 39-18 ساله بدنبال زایمان واژینال انجام دادند نمونه ها را به دو گروه کنترل و مداخله تقسیم کردند که هر گروه 30 نفر بودند. در این مطالعه موسیقی دلخواه یکبار به مدت 30 دقیقه در فاز تاخیری زایمان و یکبار هم در فاز فعال زایمان با استفاده از هدفن پخش شد. اضطراب و درد بیماران 30 دقیقه بعد از مداخله توسط پرستار با استفاده از مقیاس VAS اندازه گیری شد. نتایج مطالعه نشان داد درد در فاز تاخیری زایمان به طور معنی داری کاهش یافت (001/0( P. علاوه بر این، اضطراب نیز به طور معنی داری در گروه مداخله کاهش یافت (27).
Kshettry و همکارانش( 2006) مطالعه ای را بر روی بیماران تحت عمل جراحی دریچه قلب و گرافت بای پس عروق کرونری و یا ترکیبی از این دو عمل انجام دادند که گروه کنترل و گروه مداخله هر کدام 52 نفر بودند. این مطالعه در سه مرحله انجام گرفت. مرحله اول شامل مهارت های ریلاکسیشن قبل از عمل جراحی بود. در مرحله دوم مداخله، بیماران به موسیقی دلخواه خود به مدت 20 دقیقه با استفاده از هدفن گوش می دادند. در مرحله سوم هنگام ترخیص از بخش مراقبتهای ویژه هم لمس و هم ماساژ ملایم انجام می گرفت. پس از انجام مداخلات درد و اضطراب، فشار خون و ریت قلبی بیماران کنترل و ثبت شد. نتایج مطالعه نشان داد تفاوت معنی دار آماری در فشار خون و ضربان قلب در بین گروه ها بعد از مداخله وجود نداشت. اما نمره درد و اضطراب در گروه مداخله در روز اول بعد از عمل بطور قابل توجهی پایین بود (01/0 P) و در روز دوم بعد از عمل نسبت به گروه کنترل تفاوت معنی دار آماری نشان داد (27). (038/0 P).
در یک مطالعه تجربی ( 2010) که توسط Phips، Carole و همکارانش تحت عنوان تاثیر موسیقی درمانی بر روی درد و اضطراب بیماران داخلی و جراحی اعصاب انجام دادند در این تحقیق 53 بیمار که محدوده سنی شان بین 96-22 سال بود، وارد مطالعه شدند. در این مطالعه گروه مداخله 24 نفر و گروه کنترل 29 نفر بودند. برای گروه مداخله به مدت 30 دقیقه موسیقی پخش شد. سپس بلافاصله قبل و بعد از انجام مداخله فشار خون، تعداد تنفس، ریت قلبی، درجه حرارت، درد و اضطراب بیماران اندازه گیری و ثبت شد. نتایج مطالعه نشان داد تفاوت معنی دار آماری بعد از انجام مداخله در تعداد تنفس و ضربان قلب گروه موسیقی درمانی مشاهده شد. ولی از لحاظ آماری تفاوت معنی داری درمورد فشار خون، درد و درجه حرارت مشاهده نشد. با استفاده از آزمون t – test مستقل بعد از انجام مداخله موسیقی درمانی کاهش معنی دار آماری در سطح اضطراب، خستگی، افسردگی و خلق گزارش شد (30).
Mc kaffrey وLoccin ( 2006) مطالعه ای را به منظور بررسی تاثیر موسیقی بر روی درد بیماران تحت جراحی هیپ و زانوی الکتیو انجام دادند. در این مطالعه، بیمارانی که سن شان بین 82-59 سال بود به دو گروه مداخله (62n=) و کنترل (62n=) تقسیم شدند. گروه مداخله به مدت یک ساعت و چهار بار در روز با استفاده از هدفن به موسیقی گوش دادند و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکردند. در این مطالعه میزان درد و استفاده از داروهای ضد درد مورد بررسی قرار گرفت. نتایج این مطالعه نشان داد که بیماران گروه مداخله در روز بعد از عمل جراحی کاهش درد داشتند. همچنین گروه مداخله در مقایسه با گروه کنترل، بعد از جراحی از داروهای ضد درد کمتری استفاده کردند (001/0p=). همچنین گروه مداخله به طور قابل توجهی رضایت بالایی از تجربه بستری شدن در بیمارستان از خود نشان دادند (27).
Sendelbach و Halm ( 2006) مطالعه ای را روی اضطراب و درد 86 بیمار (گروه مداخله 50 و کنترل 36 نفر ) تحت گرافت بای پس عروق کرونری و یا عمل جراحی دریچه قلب انجام دادند. در روز اول تا سوم بعد از عمل، گروه مداخله 2 بار در روز به مدت 20 دقیقه با استفاده از هدفن به موسیقی گوش دادند و گروه کنترل فقط 20 دقیقه در تخت استراحت کردند. در این مطالعه، اضطراب، درد و شاخص های فیزیولوژیک قبل و بعد از 20 دقیقه اندازه گیری شد. اضطراب و درد در گروه مداخله بطور قابل توجهی کاهش یافته بود (001/0P). اما تفاوت معنی دار آماری در مورد فشار خون، ریت قلبی و استفاده از مخدرها در بین دو گروه وجود نداشت (27).
Walworth و Rumana ( 2008) مطالعه ای را بر روی 27 بیمار( گروه مداخله 14 و گروه کنترل 13 نفر) بستری در بخش جراحی اعصاب انجام دادند. بیماران گروه مداخله 30-20 دقبقه موسیقی گوش دادند که در این مطالعه اضطراب و درد، خلق، درک از بستری شدن یا پروسیجرها، ریلاکسیشن و میزان استرس اندازه گیری شد. میزان دریافت مسکن(مورفین) در تمامی بیماران بعد از عمل یکسان بود. شدت تهوع بیماران، زمان اقامت در بیمارستان از زمان پذیرش تا زمان ترخیص مورد ارزیابی قرار گرفت که نتایج این مطالعه تفاوت معنی دار آماری در خلق، اضطراب، نمره درد، استفاده از ضدتهوع و استفراغ ها، ضد درد ها و اثر بر مدت زمان بستری شدن نشان نداد (27).
Nilson و همکارانش ( 2009) تاثیر موسیقی را بر روی سطح کورتیزول سرم، اکسیژن شریانی، اشباع اکسیژن، فشار متوسط شریانی، تعداد ضربان قلب و تنفس، اضطراب و درد در بیماران تحت گرافت بای پس عروق کرونری و یا عمل جراحی دریچه قلبی مورد بررسی قرار دادند. بیماران به دو گروه مداخله ( 28 نفر )و کنترل( 30 نفر( تقسیم شدند. موسیقی آرام با ملودی های متنوع به مدت 30 دقیقه در طول استراحت برای بیماران پخش شد. گروه کنترل فقط 30 دقیقه استراحت کردند. در این مطالعه تفاوت معنی دار آماری در سطح کورتیزول سرم بین گروهها مشاهده شد که در گروه مداخله پایین تر بود (020/0( pو همچنین کاهش معنی داری در تعداد تنفس و فشار متوسط شریانی مشاهده شد (به ترتیب 005/0 Pو 002/0 P). اما در گروه کنترل هیچ تغییری حاصل نشد. سطح اضطراب و میزان درد هر دو گروه مداخله و کنترل کاهش یافت (88).
در یک مطالعه دیگر ، Sole ، Allred ، Byers و