پایان نامه با واژگان کلیدی عوامل موثر، دانشگاه تهران، دانشگاهها

نوامبر 30, 2018 0 By admin4
پایان نامه  

ند اما شدت تاثير آنها پايين‌تر بوده است.
5-2 نتيجه گيري
با توجه به رشد روزافزون آموزش مجازي در ايران و همچنين رشد تعداد دانشگاه‌‌هايي که از خدمات يادگيري الکترونيکي استفاده مي‌کنند، بايد در اين زمينه گام‌هاي موثري برداشته شود. گام‌هايي براي مجهز نمودن فراگيران به مهارت‌هاي يادگيري الکترونيکي و مهيا نمودن بستري مناسب براي شکل‌گيري رضايت و پيشرفت تحصيلي آنها فراهم گردد. براي بهبود مهارت‌هاي دانشجويان و شناسايي نقاط قوت و ضعف آنان ابتدا بايد واحدها و دروسي به دانشجويان ارائه شود تا از آمادگي‌هاي لازم براي ورود به اين دوره‌ها برخوردار شوند. تجربيات قبلي و نگرش يادگيرندگان به يادگيري الکترونيکي نيز به ايجاد فضاي مناسب‌تري براي آموزش منجر مي‌شود. براي برخورداري دانشجويان از اين مهارت‌ها بايد عوامل زيرساختي و تکنولوژيکي ،آمادگي اعضا و مديران نيز مورد توجه قرار گيرد. چنانچه پشتيباني فني و مديريتي وجود نداشته باشد فرايند يادگيري موفق نخواهد بود و بايد شرايطي چون ايجاد زيرساخت‌هاي قوي فناوري، تدوين استانداردهاي آموزشي لازم براي ارزيابي آموزشگران و دانشجويان، فرهنگ سازي مناسب و تغيير نگرش سنتي جامعه در امر آموزش، سرمايه‌گذاري و مشارکت دولت و بخش خصوصي در اين زمينه فراهم شود. با توجه به اينکه جايگاه آموزش الکترونيکي در ايران از کيفيت مناسبي برخوردار نمي باشد، بنابراين فراهم کردن بستري مناسب براي بهبود مهارت‌هاي يادگيري الکترونيکي کمي مشکل مي باشد و به طور کلي بايد انگيزه‌ها و فرصت‌ها و منابع لازم طوري تأمين شوند تا فراگيران بتوانند از مهارت‌ها و امکانات لازم برخوردار شوند.
5-3 پيشنهادها
5-3-1 پيشنهاد‌هاي کاربردي
1)يافته هاي اين پژوهش نشان مي‌دهد که مهارت هاي يادگيري الکترونيکي دانشجويان مجازي بالاتر از متوسط است. براي افزايش اين مهارت ها به سطح زياد و خيلي زياد پيشنهاد مي شود، دانشگاه هاي مجازي قبل از شروع دوره ها براي دواطلبان و دانشجويان خود کارگاه هاي مربوط به مهارت هاي يادگيري الکترونيکي برگزار نمايند.
2) يافته هاي اين پژوهش نشان مي‌دهد دانشجويان در برخي مهارت‌ها از آمادگي لازم برخوردار نمي‌باشند از اين جهت به مسئولين دانشگاه‌ها پيشنهاد مي‌شود بهره‌مندي از فناوري اطلاعات براي تمامي رشته‌ها اجباري شود و همچنين واحدهاي درسي با عنوان مهارت‌هاي رايانه‌اي و اينترنت براي همه رشته‌ها و متناسب با مقاطع تحصيلي ارائه شود.
3) بر اساس يافته‌هاي اين پژوهش، مهارت‌هاي فراشناختي دانشجويان نقش بارزي در رضايت و موفقيت تحصيلي آنها دارد. از اين رو به مديران و مجريان دوره‌هاي آموزش مجازي پيشنهاد مي‌شود، قبل از ورود دانشجويان به دوره‌ها، مهارت‌هاي تفکر انتقادي، تفکر منطقي، توان حل مساله و مهارت‌هاي مطالعه و يادگيري مستقل آنها را سنجش کنند و در صورت لزوم اين مهارت‌ها را با اشکال مختلف به دانشجويان آموزش دهند.
4) اين پژوهش نشان مي دهد که مهارت‌هاي فراشناختي دانشجويان نقش مهمي در رضايت و موفقيت تحصيلي آنها دارد. از اين رو به مديران و مجريان دوره‌هاي آموزش مجازي پيشنهاد مي شود، قبل از ورود دانشجويان به دوره ها، مهارت‌هاي تشخيص نيازهاي يادگيري، مهارت مديريت زمان، توان برنامه‌ريزي و مهارت خود تنظيمي آنها را سنجش کنند و در صورت لزوم راهکارهاي لازم را به دانشجويان ارائه دهند.
5-3-2 پيشنهاد‌هاي پژوهشي
1) چنين پژوهشي در ساير دانشگاه‌هاي ايران انجام گيرد و مقايسه نتايج آن با يافته‌هاي پژوهش حاضر.
2) پژوهشي با عنوان” تاثير قابليت‌هاي سواد اطلاعاتي و مهارت‌هاي پژوهشي فناورانه بر رضايت و پيشرفت تحصيلي دانشجويان مجازي” صورت گيرد.
3) يافته‌هاي اين پژوهش نشان مي‌دهد با توجه به پيشرفت چشمگير فناوري اطلاعات و ارتباطات، و با توجه به پراکندگي موضوعات براي پيشرفت و رضايت دانشجويان ، پژوهشگران بايد در زمينه آموزش مجازي به موضوعاتي بپردازند که مطابق با نيازهاي فراگيران و جامعه باشد و موجب رشد و شکوفايي آنان گردد.
6) بر اساس يافته‌هاي اين پژوهش به مجريان دوره‌هاي آموزش مجازي پيشنهاد مي شود که در توجه به فناوري‌ها، محتوا و ويژگي‌هاي مدرسان، نقش ويژگي‌هاي يادگيرندگان در تعيين کيفيت دوره‌ها را مهم تلقي کنند و در ارزيابي کيفيت دوره‌ها نيز از آن غفلت نکنند.
7) به پژوهشگران حوزه آموزش‌هاي مجازي پيشنهاد مي‌شود نقش مهارت‌هاي يادگيرنده الکترونيکي در ارتباط با کارآيي بيروني دوره را مورد بررسي قرار دهند.
5-4 محدوديت‌هاي پژوهش
5-4-1 محدوديت‌هاي در اختيار پژوهشگر
1) محدود کردن جامعه آماري پژوهش به دانشجويان دانشگاه تهران امکان تعميم نتايج را محدود مي‌سازد.
2) محدود کردن ابزار جمع آوري اطلاعات به پرسشنامه و عدم استفاده از ساير روش هاي جمع آوري اطلاعات، مي توانست اعتبار و يافته هاي پژوهش را افزايش دهد.
5-4-2 محدوديت‌هاي خارج از اختيار پژوهشگر
1) عدم امکان دسترسي محقق به همه افراد نمونه
2) همکاري ضعيف برخي از دانشجويان در پرسشنامه هايي که به آنها ارسال شده بود.
فهرست منابع
6 منابع
-ابراهيم زاده، ع. (1386). ضرورت بازنگري در آموزش فناوري آموزشي و چالشهاي پيش رو. مجموعه مقالات دومين همايش فناوري آموزشي (رويکردي نوين در نظامهاي آموزش)، انتشارات: دانشگاه علامه طباطبائي.
-ابراهيم زاده،ع. زندي، ب. علي پور،ا.زارع،ح. يزداني،ف.(1389). انواع يادگيري الکترونيکي و شکلهاي مختلف تعامل در آن. مجله مديا، ،شماره 1، صص 25- 14.
-ابوالقاسمي، م. ميرالي رستمي، ک. (1392). بررسي عوامل موثر بر پيشرفت تحصيلي دانشجويان دانشکده‌هاي فني و مهندسي دانشگاه تهران به منظور ارائه مدلي براي پيش‌بيني پيشرفت تحصيلي آنها. فصلنامه آموزش مهندسي ايران، شماره، 58، صص 84 – 67.
-آقا ميرزايي، ط. صالحي عمران، ا. (1391). بررسي عوامل موثر بر پيشرفت تحصيلي دانشجويان(مطالعه موردي دانشگاه علوم و فنون مازندران). نامه اموزش عالي، شماره 20 ، صص 140-117.
-اخگر، ب. ناصرزاده، م.ر. طباطبايي، ف. (1390). ارائه يک مدل جامعه از مسير رضايتمندي يادگيرنده الکترونيکي(مطالعه موردي: موسسه آموزش عالي الکترونيکي مهر البرز). مديريت فناوري اطلاعات، شماره 9، صص 67 – 48 .
-اخوان، پ. مسعودي ندوشن، ع. (1384). بررسي يادگيري الکترونيک و ارائه يک چارچوب پيشنهادي براي توسعه آموزش الکترونيکي در کشور. فصلنامه اطلاع رساني، آموزشي و پژوهشي،صص 40-30.
-ادراکي، م . رامبد، م. عبدلي، ر. (1390). ارتباط رضايت تحصيلي با پيشرفت تحصيلي در دانشجويان پرستاري. مجله ايراني اموزش در علوم پزشکي ،11(1)، صص 39-32.
-اسلامي، محسن و همکاران. (1383). برنامه درسي در عصر فناوري اطلاعات و ارتباطات. تهران: آييژ.
-اصنافي، ا. ر. حميدي، ع. (1384). نقش فناوري اطلاعات و ارتباطات در توس? آموزش و دانش با تاکيد بر نقش کتابخانه هاي مجازي. مجله الکترونيکي مرکز اطلاعات و مدارک علمي ايران. شماره 2، صص 26 – 14.
-اکبري بورنگ، م. جعفري ثاني،ح. آهنچيان، م. کارشکي، ح. (1391). ارزيابي کيفيت يادگيري الکترونيکي در دانشگاههاي ايران براساس جهتگيريهاي برنامه درسي و تجربه مدرسان. فصلنامه پژوهش و برنامه‌ريزي در آموزش عالي، شماره 66، صص 97-75.
-الهي، ش. کنعاني، ف. شايان، ع. (1390). طراحي چارچوبي براي عوامل موثر بر گرايش دانشجويان مجازي به يادگيري الکترونيکي و سنجش آن. فصلنامه پژوهش و برنامه ريزي در آموزش عالي، شماره 60، صص 80-59.
-امامي، ح. اقدسي، م. آسوشه، ع. (1388). يادگيري الکترونيکي در آموزش پزشکي. مجله پژوهشي دانشکده پزشکي، شماره 2، صص 111 – 102.
-امين‌پور، ف. (1386). يادگيري الکترونيکي در دانشگاهها و موسسات آموزش عالي. فصلنامه کتاب 69،صص 228 – 217.
-اناري نژاد، ع. ساکتي، پ. صفوي، ع.ا. (1389). طراحي چارچوب مفهومي ارزشيابي برنامه‌هاي يادگيري الکترونيکي در مؤسسات آموزش عالي ايران . نشريه علمي پژوهشي فناوري آموزش، شماره 3، صص 201-191.
-اندرسون، ت. الومي، ف. (1385). يادگيري الکترونيکي از تئوري تا عمل. زماني، ع. عظيمي، ا. (مترجمان). تهران: مدرسه توسعه فناوري اطلاعات آموزشي مدارس هوشمند.
-آراسته، ح. ر. (1381). تحولات نوين فناوري اطلاعات و تاثيرات آن بر آموزش عالي. مجموعه مقالات همايش کاربرد تکنولوژي در آموزش عالي ايران 3-2 آبان 1380. انتشارات دانشگاه اراک.
-بابايي، م. (1389). مقدمه‌اي بر يادگيري الکترونيکي. تهران: چاپار.
-بازرگان، ع. (1376). آموزش و پژوهش: کيفيت و ارزيابي آن در آموزش عالي: نگاهي به تجربه هاي ملي و بين المللي. رهيافت، شماره 15، صص 71 – 60.
-بازرگان، ع. فتح‌آبادي، ج. عين‌الهي، ب. (1379). رويکرد مناسب ارزيابي دروني براي ارتقاء مستمر کيفيت گروههاي آموزشي در دانشگاههاي علوم پزشکي. مجله روانشناسي و علوم تربيتي، دوره 30، شماره 2، صص 26 – 1.
-بخشي خانيکي، غ. (1381). کاربرد اينترنت در آموزش عالي. مجموعه مقالات همايش کاربرد تکنولوژي در آموزش عالي ايران 3-2 آبان 1380. انتشارات دانشگاه اراک.
-بخشي، م. آهنچيان، م.ر. (1392). الگوي پيش بيني پيشرفت تحصيلي: نقش تفکر انتقادي و راهبردهاي خودتنظيمي يادگيري. مجله ايراني آموزش در علوم پزشکي، صص 163 – 153.
-بروور، ا. د. دوژونج، ژ. ا. استوت، و. ژ. (1382). به سوي يادگيري برخط (الکترونيکي) گذر از تدريس سنتي و راهبردهاي ارتباطي آن. مشايخ، ف. بازرگان، ع. (مترجمان). تهران: آگاه.
-بياني، ا. (1378). روشهاي تحقيق و سنجش در علوم تربيتي و روانشناسي. تهران: رهيافت.
-بيک زاده،ج. مولوي، ز. اسگندري،ک. (1390). رابطه کيفيت خدمات الکترونيکي با رضايت الکترونيکي دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي واحد بناب. فصلنامه فن آوري اطلاعات و ارتباطات در علوم تربيتي ، شماره 3، صص 92-67.
-پالوف، ر. پرات، ک. (1384). دانشجوي مجازي(دانشجوي اينترنتي). شفيع پور مطلق، ف. (مترجم). محلات: دانشگاه آزاد اسلامي واحد محلات.
-پلارد، اي. هيلاک، جي. (1388). يادگيري الکترونيکي. عمادي، ر. (مترجم). همدان: نشر دانش.
-تقي زاده، م.ا. (1390). تاثير آموزش الکترونيکي و غيرالکترونيکي بر خلاقيت و پيشرفت تحصيلي دانشجويان دانشگاه پيام نور. فصلنامه علمي ترويجي، شماره 15، صص 146 – 135.
-تقي ياره، ف. نيک رفتار، ط. عباسعلي، ز. (1391). شناسايي الگوهاي ذهني اساتيد الکترونيکي دانشگاه تهران در نقش ياددهنده: (پژوهشي بر مبناي روش کيو). مديريت فناوري اطلاعات، شماره12، صص 40 – 23.
-تمنايي فر، م. ر. گندمي، ز. (1390). رابطه انگيزه پيشرفت با پيشرفت تحصيلي در دانشجويان. فصلنامه راهبردهاي آموزش، شماره 1، صص 19 – 13.
-توراني، ح. (1382). کيفيت بخشي آموزش و پرورش دوره ابتدايي با رويکرد مديريت کيفيت جامع. تهران: قو.
-حافظ نيا، م. ر. (1384). مقدمه‌اي بر تحقيق در علوم انساني. تهران: سمت.
-حافظ نيا، م. ر. (1387). مقدماتي بر روش تحقيق در علوم انساني. تهران: نشر سمت.
-حسن زاده،ع. کريم زادگان، د. متقيان، م. (1391). ارزيابي عوامل موثر بر پذيرش سيستم هاي يادگيري مبتني بر وب توسط اساتيد دانشگاه با استفاده از يک مدل ترکيبي. پژوهش هاي مديريت در ايران، شماره 1، صص 71-40.
-حسيني، م. ميرعرب رضي، ر. رضايي، س. (1386). بررسي موانع توسعه آموزش الکترونيکي در نظام آموزشي ايران. مجموعه مقالات دومين کنفرانس يادگيري الکترونيکي. صص 53 – 44. مجموعه مقالات همايش يادگيري الکترونيکي. صص 29 – 20.
-خادم الحسيني، غ. ح. و همکاران: جمعي از مهندسان و کارشناسان معاونت بهره برداري فني سازمان صدا و سيماي جمهور