فروش فایل پایان نامه : شیوه جبران خسارت در حقوق ایران و بیع بین المللی …

اکتبر 21, 2018 Off By 92

دومین موردی که مشتری حق فسخ قرارداد بیع را دارد، موردی است که فروشنده در مهلت اضافی تعیین شده از ناحیه خریدار مبیع را تسلیم ننماید و یا اعلام کند که قصد تسلیم آن را ندارد. در این باره ماده 49 در بند (ب) (1) چنین مقرر می دارد: «در صورت عدم تسلیم کالا، هرگاه بایع ظرف مهلت اضافی که مطابق بند 1 ماده 47 توسط مشتری تعیین شده است، کالا را تسلیم ننماید یا اعلام کند که ظرف مدت مزبور، کالا را تسلیم نخواهد کرد».

در این فرض لازم نیست عدم تسلیم کالا نقض اساسی تلقی شود، و در واقع با این قاعده حق فسخ به موارد نقض غیراساسی گسترش یافته است. با وجود این می توان گفت که کنوانسیون مورد فوق را در حکم نقض اساسی تلقی کرده است. اعطای مهلت اضافی در صورتی حق فسخ ایجاد می کند که تعهد به تسلیم مبیع اجرا نشده باشد. همچنین چون مطابق کنوانسیون تسلیم کالای غیر منطبق هم تسلیم محسوب می شود، هرگاه کالا واقعاً تسلیم مشتری شده باشد، (هرچند مطابق قرارداد نباشد) باز هم اعطای مهلت موجب حق فسخ نیست (صفایی و همکاران، 1384: 257).

اعطای مهلت در این گونه موارد در ماده 47 پیش بینی شده است. بند 1 این ماده مقرر می دارد: «مشتری می تواند جهت ایفای تعهدات بایع، مهلتی اضافی و معقول تعیین کند».

دانلود با فرمت ورد :

پایان نامه ارشد : شیوه جبران خسارت در حقوق ایران و بیع بین المللی کالا (۱۹۸۰ وین)

  در صورتی که به دنبال پایان نامه یا پورپوزال دانشجویی خاصی می گردید می توانید در باکس زیر کلمه کلیدی خود را وارد نمایید :

 

مقاله :

امکان جبران کامل خسارات در اصول قراردادهای تجاری بین المللی، کنوانسیون قراردادهای بیع بینالمللی کالا و حقوق ایران

برای تحقق حق فسخ در مورد اعطای مهلت باید شرایط زیر وجود داشته باشد:

1) مبیع مذکور در قرارداد تسلیم مشتری نشده باشد.

2) مشتری مطابق بند 1 ماده 47 یک مهلت اضافی برای تسلیم مبیع به فروشنده بدهد.

3) فروشنده در آن مهلت مبیع را تسلیم مشتری نکند و اعلام کند که قصد تسلیم مبیع را ندارد.

ب) شرایط اعمال حق فسخ از طرف مشتری:

برای اینکه مشتری بتواند قرارداد را فسخ کند باید شرایط زیر وجود داشته باشد:

1) یکی از موجبات حق فسخ که در کنوانسیون پیش بینی شده است وجود داشته باشد؛ یعنی یا نقض اساسی صورت گرفته باشد و یا در مورد عدم تسلیم مبیع، خریدار به فروشنده مهلت اضافی داده و آن مهلت منقضی شده باشد (بند 1 ماده 49).

2) مشتری فسخ قرارداد را به فروشنده اعلام کند (ماده 26).

3) مشتری در مهلت معقولی (مقرر در بند 2 ماده 49) حق فسخ خود را اعمال نماید.

4) اگر مشتری مبیع را تحویل گرفته، قادر به رد مبیع به فروشندگان در همان وضعیتی که آن را دریافت داشته است باشد (بند 1 ماده 82).

در مورد شرط اول قبلاً بحث و بررسی صورت گرفت. در رابطه با شرط دوم منظور این است که چون در کنوانسیون انفساخ وجود ندارد، فسخ باید از ناحیه کسی که این حق برای وی در نظر گرفته شده است صورت گیرد. به علاوه فسخ باید به وسیله اخطاری به فروشنده اعلام شود تا وی با اطلاع از فسخ قرارداد، در جهت کاهش هزینه و خطراتی که کالا را تهدید می کند اقدام کند. همچنین فسخ قرارداد در کنوانسیون نیاز به حکم دادگاه ندارد، اما باید در مهلت معقولی صورت گیرد.

بند 2: اعمال حق فسخ برای فروشنده

حق فسخ پیش بینی شده برای فروشنده در ماده 64 همانند حق فسخی است که برای خریدار در ماده 49 پیش بینی شده است. این حق از لحاظ قواعد عمومی فسخ مانند عدم نیاز به حکم دادگاه، لزوم اعلام فسخ، آثار فسخ شبیه فسخ از ناحیه خریدار است. بنابراین تکرار مطالب لازم نیست و فقط مواردی که بین دو نوع فسخ تفاوت وجود دارد بررسی می شود.

الف) موارد ایجاد حق فسخ برای فروشنده

1) در صورتی که نقض تعهد از ناحیه خریدار نقض اساسی تلقی شود (ماده (الف) (1) 64).

2) فروشنده برای اجرای تعهد به خریدار مهلت معقولی اعطا کند (مطابق ماده 63) و او در آن مهلت به تعهد خود عمل نکند (ماده 64 (ب) (1)). این مورد فقط در مورد تعهد به پرداخت ثمن و قبض مبیع قابل اعمال است.

ب) شرایط اعمال حق فسخ برای فروشنده:

شرایط اعمال فسخ از سوی بایع عبارتند از:

1) وجود یکی از موارد فسخ مطابق ماده (1) 64 کنوانسیون

2) اعمال فسخ توسط فروشنده از طریق اخطار موضوع ماده 26

3) رعایت مهلت های مندرج در ماده (2) 64 برای اعمال فسخ